Stukje voor in het blad van de peuterspeelzaal


Ik kan niet geloven dat Selina nog maar 1 jaar oud is in de laatste post die haar betreft. Schaamtelijk, maar eigenlijk kan ik het ook weer wel geloven... deze afgelopen bijna jaren al inmiddels zijn getekend geweest door verhuisplannen, huis verkopen en verbouwen, verbouwen, verbouwen plus het gewone leven dat zo lekker ernaast nog door gaat. Alle excuses dus voor alle mensen die het zo leuk vonden om te kijken, ik heb het ook echt gemist en BELOOF deze zomer de tijd te vinden om mijn zoals ze dat zeggen "plot bunnies" weer netjes op een rij te zetten. Ideeën en foto's genoeg in ieder geval.

Hoe dan ook, om het mezelf een beetje makkelijk te maken nu even een "quicky-post" voor diegenen onder jullie die het niet uithouden tot de zomer...

Het is een stukje geschreven voor de Peuterniews, het schoolblad van Selina. Ik zit in de Oudercommissie en moet steeds mensen zoeken uit Selina's groep voor de rubriek Ik geef de pen door aan... Op de laatste vergadering werd ik hiervoor door de rest gevrijwilligd, dus nou vooruit, schrijven is best leuk.

Hier komt ie:



Selina en haar mannen

Woensdagmiddag en ik fiets met mijn dochtertje, nadat ik haar van school heb opgehaald, naar de bibliotheek om haar boeken van de maand om te ruilen voor andere. Ik sta net even de fiets op slot te doen en hoor haar meteen al blij iemand groeten. Dan kijk ik op en zie ik een jongen van rond de 18, oordopjes in, afgezakte broek en al, het type: relax, man. Schattig, denk ik, ze heeft nog totaal geen mensenkennis, dit is nou niet bepaald het soort persoon voor een klein meisje om een conversatie mee te beginnen. Tot mijn verbazing blijft de jongen staan, doet een “doubletake”, haalt zijn dopjes uit zijn oren en vraagt haar: “Ga je naar de bieb?” O, daar zal je het hebben, ik had het kunnen weten, er verschijnt een flirtachtige charmante glimlach op Selina’s gezicht en ze begint te vertellen dat we nieuwe boeken gaan kopen. “Nee,” zeg ik, “lenen, we moeten ze ook weer terugbrengen.”
“Echt waar,” is het antwoord, totaal geïnteresseerd, “wat voor boeken ga je halen? Iets spannends?” Ja, Nijntje kan soms best meeslepende onderwerpen aansnijden. Er worden nog wat moeilijke vragen gesteld voor ik besluit het gesprek te beëindigen. Selina roept: “Doei!” en zet haar missie naar nieuw leesvoer voort. Ik hoor de jongen, terwijl hij haar met een scheve lach nakijkt tegen zichzelf mompelen: “Wat schattig”. Als we de bieb weer uit lopen, zie ik hem nog staan, nu vergezeld door zijn vriendin. Zodra hij echter Selina heeft gespot, verliest hij alle aandacht voor z’n meisje en kijkt hij heel gelukkig naar dat wat kleinere meisje.
Wat is dat toch met haar? Al toen ze nog maar net kon lopen bleef ze bij iedere (nou, ik moet zeggen niet iedere, toch meestal wel leuke) man staan en trakteerde hem op haar tot in detail geperfectioneerde sjanslook. Eén schouder gaat omhoog, haar hoofd scheef gehouden richting voorgenoemde schouder en dan kijkt ze door haar wimpers omhoog met een bijzonder ondeugende glimlach op haar lippen. De eerste keren stond ik echt te kijken. Waar heeft ze dat nou weer vandaan? Sta ik dan tegen elke man zo te doen? Maar ik moet concluderen dat het een aangeboren iets is. Grappig. Ze is, ondanks een tikkeltje verlegenheid, erg open naar mensen toe, en natuurlijk zoekt ze heel vaak juist contact op met vrouwen, maar dat is anders. Vrouwen zijn lief, comfortabel en vraagt ze het liefst mee naar huis, terwijl ik merk dat er een soort van spanning ligt bij mannen voor haar. Flirt spelletjes. En ze kiest ze ook net uit.
Juist aan de andere kant van die stiekeme blikken in de bus die ik eerst niet doorheb, blijken jongens te zitten die zich normaal zo afsluiten van de buitenwereld. Zij werpen dan, over het randje van een boek of tussen een kiertje in de stoelleuning, grappige blikken haar kant op. De jonge, stoere groentemannen op de markt, die elkaar elke week weer aantikken als ze voorbij loopt. Of die keer in de supermarkt, toen ik haar opeens kwijt was en terugvond bij een erg goeduitziende Marokkaanse vakkenvuller. Toen ik later bij de kassa stond was ze diezelfde jongen achterna gelopen naar de personeelskantine, waar ik haar nog net kon weggrissen voordat ze daadwerkelijk naar binnen ging. De jongen kwam weer naar buiten en werd hiervan door een vrouwelijke collega vrolijk op de hoogte gebracht. No harm done, natuurlijk, het was weer een punt voor zijn ego.
Hoe moet dat over 40 jaar als ze serieus gaat denken aan vriendjes en zo (wanneer mijn man niet meer in de buurt is met een buks) denk ik wel eens. Een vriendin van ons begint elke keer dat ze Selina ziet te zingen: meisjes met rooie haren, die kunnen zo goed zoenen… (of zo, ik probeer me ver genoeg van het Nederlands culturele erfgoed te houden dat ik dat soort liedjes niet ken). Ik heb geen idee, ben blij dat het nog even duurt. Tot die tijd troost ik me met de illusie dat al die mannen gewoon via haar bij mij in de buurt proberen te komen.

Een keer op deze site geen Selina, dit keer draait alles om buikdansen!!!

Zoals de meesten van jullie wel weten zit ik nu zo'n anderhalf jaar op buikdansen en ik vind het echt super super leuk. Ik zit in een hele gezellige groep met een gevarieerde samenstelling qua leeftijd en het is in de les altijd geiten met elkaar. Het is ook echt tof om een avond in de week lekker meiden onder elkaar te zijn (och), ik merk dat je dan toch vrijer (of schaamteloos misschien :P) bent in bepaalde dingen. Ik heb aan het buikdansen eigenlijk ook al veel gehad, behalve dat dansen mijn passie is en ik hierin een beetje van mijn roots kan vinden, is het ook een manier om je zelfvertrouwen een boost te geven en je lekker te gaan voelen in je lichaam. Verder verbeter je je lichaamshouding ook en daar heb je in het dagelijks leven veel aan.

De cursussen zijn steeds 3 maanden met aan het eind afdansen. Daarin laten we de losse bewegingen zien die we hebben geleerd en doen we een dansje waarin die bewegingen verwerkt zijn. 10 Juli heeft onze groep afgedanst, iedereen mocht toen komen kijken en Monique heeft daar wat gefilmd. Voor degenen die niet konden komen en het wel leuk vinden om te zien, zijn hier wat bewegingen en dansjes die we voor het afgelopen seizoen moesten doen.

Allereerst de Jewel



De Drie-staps-draai


De Kurkertrekker (ofwel schroevendraaier zoals hij bij ons in de les ook wel werd genoemd, of gewoon "o nee die vreselijke")

Nog een keertje, maar dan de andere kant op. Waarom staat trouwens Zorba op??? It's strange...

Dan nog de Maya. Michelle zit niet op buikdansen maar doet dapper mee. Haha, ze had ooit al wel wat moves van mij geleerd.

Het dansje dat we er snel in hadden gestampt. We waren bang dat we de pasjes niet zouden onthouden maar het ging redelijk, behalve dat ik ergens in het midden een beetje de mist in ga.


Sommige mensen weten niet van ophouden... tis ook zo leuk, we doen het na de les gewoon nog een keer en Aslihan mijn lerares doet spontaan ook mee, maar ze is van de schrik een beetje de kluts kwijt...

Dat was ie dan weer! Ik hoop dat jullie het leuk vonden om te kijken, ik ben in ieder geval weer heel trots op mezelf dat ik een filmpje op mijn blog heb weten te embedden. Twas even frustrerend maar tis wel heel handig zo.

Groetjes en een knuffel aan jullie allemaal! Anna

Norge 2007 - 31 juli - 14 augustus -

Twee weken op bezoek bij mama's oom en tante Wim en Coby in Tromso in het Hoge Noorden! Samen met papa natuurlijk en oma lekker vakantie vieren in het land van de rendieren, elanden en walvissen... In die tijd hebben we lekker kunnen wandelen in de frisse berglucht met om ons heen genoeg mooie uitzichten om van te genieten. Ik ging ook mee op de rug van Wim en keek mijn ogen uit. De hond, Mena, was ook mee en ik vond het geweldig om te zien hoe ze in alle plassen en beekjes wilde springen en voor ons uit rende.
Als we thuis kwamen speelde ik graag lekker buiten in de tuin. Er waren besjes waar ik van kon snoepen en er hing een leuke schommel speciaal voor mij!
Binnen kon ik kiezen uit allemaal leuke boekjes die, met de kinderen het huis uit, anders toch maar ongelezen in de kast stonden, jeej! Hier heb ik zelfs even de grote luie stoel gevorderd waar alleen de allerbelangrijkste mensen in zitten... Tijd voor een muzikale intermezzo...Papa en ik op twee verschillende schepen: de zogenaamde Hurtigruten, een tocht langs de westkust van Noorwegen, en dan nog op een pond die nog verder naar het Noorden vaart langs allemaal kleine eilanden waar soms maar 7 mensen wonen... je moet er maar van houden daar afgelegen in de sneeuw, maar ja, we zijn wel de 70 graden NB gepasseerd en hebben de Atlantische oceaan gezien, geen walvissen helaas. Heel spannend hoor en het weer was super lekker steeds, we werden zelfs bruin ook al was er op zee wel een koude wind.Mama en oma zwaaien even naar ons vanaf het bovendek. Mooi hoofddoekje hoor, mams...De pond vertrok 's avonds om half vijf en kwam pas 's avonds om tien uur terug, dus dat betekende dat er nogal wat mooie luchten te zien waren, helaas geen echte middernachtszon meer, maar nog wel 20 uur lang zon. Op deze foto schemerde het om half tien.Met 26 graden voorspeld besloten we dat er niets anders op zat dan naar het strand te gaan. Daar kwamen we erachter dat we eten hadden moeten meenemen om te barbequen, want overal vind je stenen grillplaatsen: op het strand, in het bos, op de top van de berg...O oma, mag ik met het fototoestel spelen?Daar zitten papa en ik op een bankje, zie je het???Hoe lekker warm het weer ook was, het water was het zeker niet! Nog iets kouder en we hadden kunnen schaatsen. Papa en mama hebben het dapper geprobeerd, maar het water deed zo'n pijn aan hun voeten dat ze er na tien seconden echt uit moesten. Oom Wim en Astrid, de nicht van mama, zijn wel gaan zwemmen, maar volgens mij keken zelfs de Noren daar een beetje van op...

Ik sta ook in het water hier. Nou ja, een beetje...

Mama is lief (dit schrijft mama dus NIET zelf he, ik ben het echt, dus jullie hoeven deze uitspraak niet kritisch te becommentariseren). In ieder geval een dikke kus voor haar.

YSMAKY



Papa, mama en Wim zijn op een dag samen met Mena de bergen in geklommen. Hier zie je papa stoer op een afgrond staan, hij is wel klein, dus ik weet niet zeker of hij het echt is of dat hij de foto zo bewerkt heeft om mij dat te doen geloven. Ze zijn met de kabelbaan naar beneden gekomen, dat maakt het voor mij wat geloofwaardiger.

In de hitte klimmen en dan sneeuw tegenkomen (nou ja, tegenkomen... er is nogal wat naar gejaagd, hoorde ik) is wel een beetje vreemd en Mena (en de rest trouwens ook) ging helemaal uit haar dak.

Naast al dat geklauter was er ook tijd voor papa en mama om te relaxen. Terwijl Coby en oma op mij pasten in het huis, zijn ze samen gaan winkelen en hebben ze geluncht met sushi.

In de supermarkt was het een heus avontuur, je weet nooit wat je in de vriezer tegenkomt...

Mama, je bent er dan wel even uit, maar dan hoef je natuurlijk niet meteen ZO'N groot glas te pakken. Je moet nog met de bus hoor...

Voordat ik na een lange dag m'n bedje weer in duik, lees ik eerst wel even zelf een verhaaltje, Nijntje in de dierentuin... Ik hoop dat jullie allemaal net zo'n leuke vakantie hebben gehad als wij samen. Ik vond het heel gezellig en er was zo veel te beleven dat ik een hoop moest slapen om weer bij te komen. Maar uiteindelijk ben ik wel lekker uitgerust teruggekomen naar Nederland. Nu wordt het alweer koud buiten en kijk ik al een beetje uit naar volgende zomer. Dan kan ik weer met blote voetjes in het gras lopen.

Een kusje van mij, Selina

2007

A glorious new year in which heroes are made and dreams are sought after to finally become reality. For some, change is frightening. But I, who have seen cold winters (well, one cold winter) blow their freezing snow, found I was looking forward to spring with all its beauty and sweet untamedness.

But with my awakening into this new world came new realizations. March held my first challenge, for on a certain day one spring morning, a letter was brought to the house. "What is so remarkeble about a letter?" one might say. "I get them every day." Let me assure you, I was no more prepared for the truths I was about to discover than you would be, simply finding a letter on your doorstep. This letter for days sat upon the table where I could not reach or see it. Neither was I very interested, since letters are usually my parents' business. The day was March the first when my father took the piece of paper lying on the dinnertable in his hand and walked over to the sofa with it. Suddenly my ears were ringing with Important words as he and my mother started into a debate on political leaders, elections, social housing programs, legislation concerning the poor and elderly, budget cutting and other such toppings. I came to understand that the paper was actually a list. A list of people you could vote for to govern certain districts in the country if you felt they well reflected your own political values and beliefs. I was intrigued and became adamant on studying this new area of the world I thought I knew.

After long and tedious work: reading books and articles, calling my high-up contacts to debate certain questions and so on, I discovered to my utmost horror that politics was not at all the playingfield of minors, let alone babies. This disturbing fact made me realize the low position babies hold in our society. "What injustice!" I thought, " That we as the nation's softest and gentlest creatures, who rely upon caregivers totally with trust and hope in our eyes, are so nonchalantly brushed aside and ignored, while nobody will speak up and adress this huge issue althought it is us who are the future."

It has taken me much time and effort, but I am now proud to present the youngest political party of the moment: Kiddies Care. Care for us, 'cause we care!

Right now I am hoping for this wave to cross the Atlantic toward America in time for elections there. We strive for more milk, better toys, access to remote controls and cell phones, no cookie limit and a jr. Apollo mission with a sideways trip to the petting zoo.

But all this politics is making me sleepy... Oh, what's this? Grandma's here to help me lay comfortably. Owww, that's so nice... I'll remember her selfless act and save her a seat in my cabinet.

Putting me behind bars was not exactly what I had in mind. They always stab you in the back. What have I ever done to deserve this?








Yes, I've been keeping myself busy, with all my important business to attend to I also found some time to enjoy and relax. I love taking long baths and when the weather is good mommy likes to put the tub outside so I can tan at the same time. Isn't she clever?

But no! Don't take my picture like this!!! I'm not wearing a top! This could end in scandal with my face all over the tabloids. I take back her being clever...

There, I'll just turn my back to the camera.
How do you like my bathingsuit?

I like to spend my me-time with my favourite bath-buddies. They're all so colourfull and they can squirt water too.I also like to spend time in the garden; it helps me reconnect to my inner self and relax as I appreciate the beauty of nature. Chewing on this snailhouse for instance is a perfect way of forgetting a hard day's troubles and finding solace in the smooth surface that touches my tongue. I wonder if snails ever want to give their home a make-over and what drives slugs to abandon theirs and sleep under the stars...

With all this trodging around the garden it is time to wash my clothes. Mommy is a strong advocate on cleanliness. And as I'm always seeking ways to gain my parents' approval, I have learned to opperate the washing machine at a relatively early age.

I do however feel I have some very large shoes to fill indeed...

Still want to keep representing those cute 'n cuddly baby's of the world too!!!

Personal hygiene time. Brushing my teeth is soooo complicated: how do you resist the urge to bite down and suck all that yummie toothpaste? I usually get into trouble and the happy moments then turn into me getting forced to finish quickly and making no fuss about it, which I do anyway, because hey I'm just Little!


Why do my mommy and daddy insist on keeping these bad movies in our house? Where's my Miffy the Rabbit DVD?

The Lord of the Rings has got nothing over Bert and Ernie! Tsk.














Please guys, I think you should leave me a LITTLE privacy, I'm sorry, I'm closing this door now.


Oh look, these pictures were taken in the same week, isn't that funny. I saw some cool snow (hoho, what a great pun I have there) and ate some; it tasted like nothing but gave me a happy feeling inside so I went on and took another bite. Then here on the right mommy is enjoying some peace and quiet taking in the first rays of sun of the year whilst listening to her favorite collection of music on her ipod shuffle, which is never on shuffle (so what's that all about??)





Historic moment! My first performance of standing in the windowsill. I do like it here. Looking out, I can watch people walk by forever while my mom is busy doing the laundry or cleaning or doing more of those silly things she apparently likes to do so much. Why else would she waste so much time on them? So to help her enjoy herself I walk to the closet where my clothes are and start pulling them out so that later she can all fold them neatly and put them back. I like to do nice things for her like that sometimes. Just because I care. I'm that kind of baby.





Then she likes to show she cares by making me pretty. Here she even let me wear her hairclips. I look really good, but a natural beauty like me really doesn't need all that fuss I think.

Showing off my super-duper wiggly toes and my chinnie chin chin!!!

Wow, those ducks are so lucky. Do they even realise? Getting this yummie looking bread all for free. Not even having to do anything to get it. They simply sit there, don't have to worry about earning money to buy their own bread or going to the store and pick which bread suits you best (bread-picking can be a very complicated and challenging matter). It's just thrown near their feet and all they do is say quack and waddle around. Daddy sure seems to be throwning himself in this new claimed role of duck-feeder... he's so concentratedly crumbling his bread and tossing it, I wonder if he'd notice... Hm, pfis if weally goopf, see ip's notho old, id tasthes yum yum yum...

Well, that's just a small impression of my life anno 2007, I'm keeping busy and that's allright with me. Thanks for your attention, please remeber to vote Kiddies Care and I know the year's already more than halfway through but try and make the best of the rest of it! I certainly will!



Love you all! Feel free to leave your comments for me to read, I'm always curious about what you think.

Bye from me!

Selina

!!! Hoera !!!

Ik ben 1 jaar

Hoi iedereen!

Afgelopen zondag was een hele leuke dag! Het was namelijk mijn eerste echte verjaardag! Ik was precies een jaar geleden geboren op 29 april. Toen was het Koninginnedag, omdat de 3oe een zondag was. Nu vind ik dat ik dus eigenlijk twee verjaardagen per jaar heb, hihi.

Maar ja, zoals je ziet op de foto's hier was het een super gezellig feestje speciaal voor mij. Er waren slingers en ballonnen en allemaal lieve mensen die heel erg blij waren. What's not to like when you know me...

Ik had een nieuw vestje aan en had een clipje voor grote meisjes in mijn haar, wat heel netjes staat al zeg ik het zelf. De gasten waren ook mooi aangekleed, het was mooi weer en de sfeer zat er al helemaal in om een leuke tijd te hebben.

Er kwam veel familie langs....

Ze brachten allemaal pakjes mee! Ik heb nog nooit zoiets gezien. Iedereen stond om me heen te kijken en te wachten, toen moest ik van de mensen aan het papier peuteren en mama zei: scheuren! Wat raar, ik ben heel netjes opgevoed en wilde heel voorzichtig met de mooie doosjes omgaan, dus toen mama het papier opzij trok, dacht ik eerst dat ze wel heel weinig respect had, maar toen zag ik het! Binnenin zaten andere dingen! En hele leuke ook nog! Boekjes en badverf om de badkamer wat op te vrolijken en hippe kleertjes en knuffels, dan nog strandemmertjes en schepjes en vormpjes om zandtaartjes mee te maken, muziekinstrumentjes en nog meer speelgoed. Echt heel veel leuke dingen waar ik nu altijd mee speel.

Natuurlijk waren er ook lekkere hapjes. Het was wel een beetje gemeen, want steeds als ik iets wilde pakken werd ik weggehaald en moest ik weer cadeautjes openen. Snappen ze dan niet dat dat inspannend werk is wat alleen goed kan worden uitgevoerd op een volle maag? Na uren van zwoegen heb ik dan uiteindelijk toch een beloning gekregen en ik fleurde weer helemaal op. Mjam mjam, baklava!!!

Mijn vriendjes kwamen ook langs. Dat was echt tof, want ik was anders de enige kleine tussen al de grote mensen. Joy was zelfs langsgeweest bij de hertjes in het hertenkamp om ze ook uit te nodigen, maar ze zijn niet gekomen. Wel jammer, maar misschien moesten ze nog eten of mochten ze toch niet van hun mama.

Dit zijn nog een paar foto's die gemaakt zijn. Nog een met Joshua:

Opa

Een nijntjepuzzeltje!

Stiekeme kiekjes...

Ik hoop dat iedereen het net zo leuk vond als ik! Ik vind 1 zijn COOL! Spreek je gauw!

!!!Merry Christmas and a Happy New Year!!!

Elk jaar is het weer ellende: de kerstkaarten moeten op tijd de deur uit! Dan haalt mama al vroeg kaarten naar beneden en maakt ze een lijstje met gelukkige mensen die een kerstwens gaan krijgen. Een paar dagen later komen dan de eerste kaarten bij ons binnen en denkt ze dat ze nog wel wat tijd heeft, totdat het zover is dat de kaarten ECHT op de bus moeten omdat ze anders te laat komen. Meestal bedenkt ze dat van tevoren en koopt ze maar vast kaarten met alleen Gelukkig Nieuwjaar erop. Vorig jaar was het wel gelukt, net op tijd alles om 1 voor 7 bij het postkantoor gebracht... Want het schrijven is ook altijd een drama. Alle kaarten moeten natuurlijk helemaal vol met nog net een (meestal iets te klein) gaatje voor een zegel en een originele en persoonspecifieke tekst voor iedereen. Dus is ze daar ook echt een hele dag mee bezig of zelfs twee. Arme mama met kramp in haar handje.

Nu kwam ik dus met het briljante idee om in één keer klaar te zijn. Zet het op mijn Blog! Normaal is dit mijn domein, maar nu mochten mama en papa wel een keertje gebruik maken van dit handige middel om veel mensen tegelijk te bereiken. Heel lief aangeboden vonden ze, maar je weet hoe het gaat: geef ze een vinger...

Moest ik het dus opeens allemaal zelf schrijven en er moesten ook nog gezellige kerstfoto's bij! Dus heb ik mezelf helemaal moeten opdoffen en heb ik met een belachelijk kerstmutsje op moeten kijken alsof ik voor vrede op aarde en zo was. Het wordt me steeds meer duidelijk dat mensen kinderen willen, niet om ze te mogen verzorgen en lief te hebben en om ze dingen te leren en het goede wat ze kennen door te geven, maar om de vuile klusjes op te knappen waar ze zelf te beroerd voor zijn! Er is gewoon geen rechtvaardigheid in de wereld. Nu wil ik dus gebruik maken van de gelegenheid door alle kinderen op te roepen terug te vechten! Ik weet het, we zijn klein en hebben minder middelen tot onze beschikking, maar we kunnen het op onze eigen manier doen. Huil meer, eet meer, maak meer luiers vies, bekwijl alles op je pad, trek onophoudelijk sokken en broeken uit, wurm alle kanten op als ze je vast hebben, veeg vaker vieze neuzen af aan volwassenen en wees nooit tevreden! Hou dat vol tot ze zwichten!

Maar wat ik dus van papa en mama moest zeggen...

We wensen iedereen een hele warme kerst toe vol liefde en gezelligheid. Hou het een beetje simpel om er niet gestrest uit te komen en doe eens wat leuks voor iemand anders, gewoon zomaar. We hopen dat jullie allemaal op het afgelopen jaar kunnen terugkijken met een goed gevoel en dat 2007 een spetterend en mooi jaar wordt met zijn eigen memorabele momenten. We zijn blij jullie allemaal te kennen en hopen dat jullie een groot deel uit gaan maken van ons 2007!

Heel veel liefs,

Michael, Anna en Selina

Love is in the air

Het is een mooie nazomer geweest: ik ben getuige geweest van romantiek en beloftes van liefde en trouw en heb ook zo mijn eigen momenten van tederheid gekend...
Hier vierde ik de dag dat ik 5 maanden werd samen met 3 vriendjes van me. Al onze moeders zaten samen op zwangerschapsgym en dat vonden ze zo gezellig dat ze nog eens thee wilden drinken. Voor mij geen probleem, want ik voelde me helemaal het prinsesje tussen deze charmante jongeheren. Wat zij van mij vonden... ja, wat denk je? We hebben alvast telefoonnummers gewisseld voor later. Je moet je opties open houden he...

18 Augustus was het eindelijk zover: ik kreeg er officieel een oom bij! Natuurlijk hoorde hij er al helemaal bij, maar Tante Emma en Oom Sirach trouwde op een mooie zomerdag in Lisse en Noordwijk. Ik wilde er heeeel graag bij zijn, maar het mocht niet van mama en papa. Ze dachten dat ik alleen maar zou gaan huilen en moe zou worden. Toen was ik nog maar 3,5 maand oud, dus misschien was ik inderdaad wel moe geworden. Papa en mama kwamen met hele moeie voetjes en grote wallen onder hun ogen terug. Zeker weer teveel gedanst... Gelukkig mocht ik de nacht ervoor wel in het splinternieuwe huisje van het bruidspaar doorbrengen. Papa heeft Oom Sirach naar Oom Cornell gereden en is toen zelfs geflitst omdat hij vast rare dingen deed. Normaal help ik hem met rijden door tips te geven, maar hij is helemaal verloren zonder mijn aanwezigheid in de auto. 's Ochtends heeft papa me weggebracht naar Oom Paul en Tante Monique, terwijl mama bij Emma het haar en make-up deed. We moesten allemaal al om half zes opstaan! Ik ben nog wel snel op de foto geweest met deze mooie lijst, want ik kon er niet bij zijn, maar ik wilde wel in het receptieboek verschijnen!

Zo zagen ze eruit bij het kasteel en de kerk. Ze waren heel mooi om te zien en iedereen was heel blij. De hele dag was echt leuk hoorde ik en ging tot in de kleine uurtjes door. Maar toen sliep ik al lang hoor...

Ik was eerst niet zo heel enthousiast toen ik uit een flesje moest drinken bij Monique, maar ze heeft me uiteindelijk weten te overtuigen en daar ben ik wel blij om. Zonder eten naar bed is echt niet tof.

De laatste in de lange reeks van romantische episodes was de bruiloft van Geert en Julia, op 17 november. Zij hadden ook stralend weer, ook al was het wel best koud buiten. 's Ochtends heeft mama zich weer als kapster en visagist uitgegeven en hebben zij, Joyce en natuurlijk de bruid er een melige boel van gemaakt, terwijl ik met papa dingetjes aan het regelen was. Als Ceremoniemeester moest hij in zijn pak komen en heel Ernstig kijkend heen en weer lopen en af en toe wat Belangrijks zeggen tegen een gast of familielid. Ik heb goed gekeken hoe hij aan deze functie invulling gaf. Ik vond hem heel overtuigend. Hij lachte soms zelfs ontwapenend om iedereen gerust te stellen! Is het niet geweldig...

Hier ben ik dan met Julia. Als ik later ga trouwen wil ik er ook zo mooi uit zien. Eigenlijk zie ik er best vaak mooi uit hoor. Echt. Je denkt misschien van niet, maar dat komt omdat ik hier gewoon mijn dagelijkse pakje aan heb. Het shirt heb ik toevallig ook nog van Julia gekregen toen ik geboren was. Maar ik mocht bij deze bruiloft alweer niet zijn... daarom heb ik geen weelderige jurk aan gemaakt van ruwe zijde uit Italië met kant en gouden stiksels en strikjes en mooie kleine bloemetjes erop geborduurd en schoenen van satijn in dezelfde zachtroze kleur... daarom niet. Nee, ik moest weer eens weg toen de echte pret uitbrak! Bah! Nu weet ik nog steeds niet waarom ze 's avonds allemaal zo moe zijn. Krijgen ze taart? Mogen ze ponyritjes maken? Of naar hartelust met afstandsbedieningen spelen? Of krijgen ze moeilijke opdrachten en moeten ze een heel uur stilzitten of staan??? Wat is het geheim? En waarom mogen er nooit kleine mensen bij zijn? Het is zeker iets heel cools dat ze stiekem doen terwijl ik word afgeleid met: "O, wat leuk, mag je naar oma toe? Dat is leuk! Dan kun je daar lekker spelen en slapen. Koetjiekoetjiekoe..." Nou, ik trap er mooi niet in! Volgende keer heb ik een plan. Maar dat kan ik hier niet vertellen, je weet nooit wie er meekijkt...

Op de foto's ziet iedereen er in ieder geval heel gelukkig uit (ze hebben vast een afstandsbediening in handen gehad, kan niet anders...). De linker foto heeft de fotograaf gemaakt. Ik vind het heel mooi en vind dat Geert en Julia er ook lief op staan. Rechts staan Julia en mama op het feest waar ze veel hebben gedanst. Het schijnt zelfs dat ze wat Afrikaanse moves en buikdansbewegingen hebben gedaan??? Het klinkt wel een beetje vreemd moet ik zeggen.

Maar ja, ik kan in ieder geval met een warm gevoel de winter in gaan. Ik hoop dat iedereen die dit leest ook een hele mooie zomer achter de rug heeft en veel zin heeft in de winter en het nieuwe jaar om weer mooie herinneringen te verzamelen.

Keep on spreadin' the Love, you guys!!!

Selina "Laela" Zevering